ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΕΤΟΙΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ

Τα παιδικά μας χρόνια ήταν σπασμένος ασβέστης – χρώμα λευκό ματ …χρώμα μυρωμένο!
Σε κάποια σημεία του τοίχου, μέσα κι έξω από το σπίτι , φούσκωνε το άσπρο και μας άρεσε να χώνουμε τα δάχτυλα μας μέχρι την πρώτη στρώση !….Προτείναμε , κατόπιν, το άρωμα στους εαυτούς μας !
Στη μακρόστενη αυλή της γιαγιάς μας, με την ρογδιά και την λεμονιά, την πορτοκαλιά και την δεσπολιά , με τα γιασεμιά και τους κρίνους, τους βασιλικούς και τον δυόσμο ,την ορτανσία και την αρμπαρόριζα, τις ροδαριές και τις γαρεφαλιές, τους πανσέδες και τους καντιφέδες , –όλα σκεπασμένα από μιαν κρεβατίνα σουλτανί –έρχονταν άνοιξη, πριν από την Ανάσταση , να απλωθεί με σπουδή, ο σβησμένος ασβέστης.
Το να στρωθεί το λευκό, στα πεζούλια της αυλής και στα κολωνάκια της κρεβατίνας -αλλά και στο εσωτερικό του σπιτιού -ήταν δουλειά του « μαύρου» … Η μαυροφορεμένη γιαγιά δεν θα διανογούνταν , ποτέ , να παραχωρήσει την ασβεστόβουρτσα της σε κανένα από τα παιδιά της – στα εγγόνια , ούτε λόγος ! Την κοιτάζαμε να ασπρίζει με τον ασβέστη όπως άσπριζε την ποδιά της με τα κεντήματα της , κεντώντας άπειρες ώρες…
Το βράδυ θα θύμιαζε τα εικονίσματα που είχε στερεώσει πάνω από μια αυτοσχέδια ταπετσαρία με μεγαλόσχημες ασπρόμαυρες – κιτρινισμένες, πλέον – φυλλάδες του παλιού καιρού. Γράμματα στα πλάγια και ανάποδα ….
Όλα ήταν έτοιμα για το Πάσχα !
Ρογδιά :ροδιά
Ροδαριά : τριανταφυλλιά ( σ.σ. από τα ρόδα)
Δεσπολιά : μουσμουλιά
Κρεβατίνα : αναριχώμενο –απλωμένο κλήμα αμπελιού
Διανογούμαι: διανοούμαι
κείμενο: Λευτέρης Γ.Μαυρογιαννάκης
φωτογραφία : Μαρία Χατζημανώλη

Σχετικά Άρθρα