Το μεσοδιάστημα

γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΔΑΣ

Μοιάζει με το αργό το σύρσιμο της πόρτας, που μας υποχρεώνει το βλέμμα μας να στρέψουμε εκεί για ν’ αντικρύσουμε τον άνθρωπο που μέσα μπαίνει!…
Μοιάζει με τα δυο του φθινοπώρου φύλλα που έχουν απομείνει στου δέντρου το κλαδί απάνω και που τ’ ανάλαφρο τ’ αγέρι προσπαθεί το ένα απ’ αυτά στο έδαφος να ρίξει!…

Μοιάζει με το κοίταγμα του δρομέα που με άφατη αγωνία βλέπει τον άλλον τον δρομέα, λίγο μετά ή πριν από αυτόν, λαχανιασμένα τις σβέλτες δρασκελιές μπροστά να ρίχνει, για να τερματίσει πρώτος!…
Κι’ εμείς;

***

Στα τραπεζάκια δίπλα – Δευτεριάτικα! – στις πολυθρονίτσες πάνω, το σύνολό μας αναπαυτικά ριγμένο, μ’ απόλαυση το καφεδάκι μας ρουφούμε και σαν πειράγματα ολότελα αθώα, κάπου-κάπου από ένα στόμα μια ερώτηση πετιέται:
-Τι έγινε;
Κι από κάποιο άλλο στόμα η αντιερώτηση βαριεστημένα στον αέρα πέφτει:
-Δεν… κατάλαβα… Για ποιο πράγμα μου μιλάς;
-Μα… για τις χτεσινές τις εκλογές, βρε αδερφέ;
-Α… Τίποτα δε γνωρίζω… Νωρίς κοιμήθηκα εχτές…
-Κι εγώ το ίδιο έκανα… Κι ούτε καν εψήφισα!…
-Μα… Ούτε κι εγώ αυτό το χρέος έκανα!…

***

Άθελά μου η μνήμη στα περασμένα χρόνια τρέχει κι ανασύρει από εκεί τις συμπεριφορές μας σε τέτοιου είδους μέρες, που ήτανε γεμάτες πάθος, πλημμυρισμένο από ιδανικά και προσδοκίες κι αυθόρμητα ξανά γυρνώντας πίσω, αδυνατεί τη σύγκριση του «τότε» με το «τώρα» να μην επιδιώξει.
Πόσο τα πράγματα στο θέμα τούτο πάνω, έχουνε αλλάξει!…
Τότες εμείς οι ψηφοφόροι είχαμε ζωντάνια μέσα μας και δίναμε τη μάχη μας για μια καλύτερη ζωή!… Και βρίσκαμε ακατανόητο την κάλπη να μην επισκεφτούμε!…
Τότες εσείς οι υποψήφιοι παλεύατε πιο τίμια – ας πούμε!… Πιο σεμνά!… Δίχως προκλητικές σπατάλες!… Χωρίς να ανταλλάσσετε βαριές αλληλοκατηγορίες μεταξύ σας!…
Τώρα οι μισοί οι ψηφοφόροι σας έχουνε τη πλάτη γυρισμένη!… Και ξέρετε γιατί; Γιατί δεν σας εμπιστεύονται καθόλου!… Γιατί ακούγονται τα μύρια όσα για τον τρόπο που χειριστήκατε όλα τα «κοινά»!… Γιατί δεν βάλατε μπροστά, σαν γνώμονα τη λογική, τη σωφροσύνη, προς όφελος όλων των πολιτών!… Γιατί δεν βάλατε το χέρι σας οριζόντια στο μέτωπό ανάμεσα στον ήλιο και στα μάτια σας για να μπορέσετε να δείτε πέρα μακριά τους καιρούς που τότε έρχονταν και να πιάσετε τα όσα μηνύματα έστελναν προς εσάς!… Γιατί η όρασή σας ήταν ελαττωματική και έβλεπε μόνο το ατομικό σας το συμφέρον, γι αυτό και φτάσαμε σε πληθώρα αδιεξόδων οδικών, οικονομικών, αποχετευτικών, ύδρευσης, προσωπικού και τόσων άλλων!…
Γιατί σκοτώσατε την πιο απλή μας προσδοκία: Να περιμένουμε ένα «αύριο» που – φυσικό δεν είναι; – να είναι καλύτερο του «χτες»!…
Όμως… Πέρα από όλα τα ζοφερά ετούτα πεπραγμένα σας, που πλήγωσαν τις ψυχές μας, απλώνοντας το χέρι μας στης Πανδώρας το κουτί και ψάχνοντας να βρούμε, έστω ένα μικρό κομμάτι ε λ π ί δ α ς, ότι τώρα με το νέο αυτοδιοικητικό σύστημα ίσως κάτι να αλλάξει, το χρέος μας το ι ε ρ ό για άλλη μια φορά θα πράξουμε, πιστεύοντας πως και ο «εκλεκτός» το ίδιο ευσυνείδητα το χρέος το δικό του προς το κοινό συμφέρον ίσως πράξει!…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Σχετικά Άρθρα