Πως είναι δυνατόν να έχετε ήρεμο ύπνο;


 Του Γεωργίου Μαρδά
ΠΡΩΗΝ ΔΗΜΟΣ ΕΠΑΝΟΜΗΣ
[ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΑΠΕΧΩΡΗΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΙΕΣ ΤΟΥΣ  ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΤΑΛΑΝΙΖΟΥΝ]
***
   Μαυριδερές σκιές, που είτε ο ήλιος από ψηλά φεγγοβολάει είτε τα νέφη αποκρύπτουν τις ηλιακές αχτίδες κι ακόμα είτε οι νύχτες, μαυριδερές κι αυτές κι αφέγγαρες, πιο τραγικές τις σκιές αυτές προβάλλουν, μονάχα για να θυμίζουν τη λαβωμένη μνήμη μας.
   «Αθάνατον οργήν μη φύλαττε θνητός ων».
   Αν σήμερα στη ζωή υπήρχε, θα του έλεγα:
   -Σταγειρίτη… Ναι… απόλυτο δίκιο έχεις. Εφόσον είμαστε θνητοί, καθόλου σοφό δεν είναι να τρέφουμε μέσα στη ψυχή μας αθάνατη οργή!… Όχι, φίλε μου Αριστοτέλη… Οργή δεν υπάρχει. Αλλά το δικαιολογημένο μας παράπονο; Τι θα το κάνουμε ετούτο;
   Γιατί ο Επανομίτης ένα «παράπονο» μονάχα έχει και μία «απορία»:
   Ας πούμε δυο λόγια πρώτα για την «απορία».
   Η διαχείριση των «κοινών» δεν είναι «χόμπι» ούτε αστειότητα. Δεν αναλαμβάνει ο άνθρωπος ετούτη την ευθύνη, γιατί φωλιάζει μέσα του η ταπεινή κενοδοξία του… Άρχοντα!!! Αλλά, μόνον αφού κατέχει απόλυτα τις ικανότητές του πάνω σε τούτον τον τομέα, αλλά και εφόσον έχει τη δύναμη να υποστείλει τις αυθάδικες απαιτήσεις του «εγώ» του και ταπεινά να υπηρετήσει και τον πιο απλό πολίτη του τομέα του.
   Αν τις δυνατότητες αυτές δεν έχει, ο καθένας απορεί, γιατί τάχα ο τυχόντας, εκμεταλλευόμενος τις όποιες συγκυρίες, περιπαίζει, σαν να πρόκειται για… παιδικό παιχνίδι έναν τόπο, που έχει απόλυτη ανάγκη από στήριξη και ώθηση, ώστε μπροστά να πάει;
   Και το παράπονο!!!
   Σήμερα κάποιοι άνθρωποι, ευκαιριακά προσληφθέντες για κάποιες εργασίες σε διάφορους τομείς του πρώην Δήμου Επανομής και αφού έτρεφαν μέσα τους την κρυφή ελπίδα, πως κάποια μέρα θα μονιμοποιούνταν, και ίσως από κάπου να υποθάλπονταν αυτό, α  π  ο  λ  ύ  θ  η  κ  α  ν !!!
   Ποιος έχει το δικαίωμα να αιχμαλωτίζει το μέλλον του όποιου πολίτη κι όταν το προσωπικό του συμφέρον ικανοποιηθεί μετά να το θανατώνει;
   Κύριοι… Εσείς που τους προσλάβατε… Τους είδατε; Περιφέρονταν στην κεντρική πλατεία κι από τα μάτια τους τρέχανε τα δάκρυα, γιατί δεν ήξεραν τι έπρεπε να πούνε στα παιδιά τους!… Γιατί δεν ήξεραν πλέον τι πρέπει να κάνουν, πρώτα για να επιβιώσουν κι έπειτα για να σπουδάσουν τα παιδιά τους!… Που θα πρέπει να απευθυνθούν για εργασία; Και τι είδους τώρα εργασία να αναζητήσουν; Και ποιος θα τους προσλάβει;
   Εκείνοι που τους προσέλαβαν, χωρίς να υπάρχει απόλυτη ανάγκη, για να εργαστούν σε κάποιους τομείς του Δήμου, άραγε μπορούν να καταλάβουν το μέγεθος του κακού που έχουν κάνει; Γιατί, αν δεν έτρεφαν την ελπίδα της μονιμοποίησής τους, κάπου αλλού θα έστρεφαν το ενδιαφέρον τους. Ενώ τώρα; Αναλογίζονται άραγε πόσο μεγάλο κακό τους έχουν κάνει, κλέβοντας από τη ζωή τους ένα τρανό κομμάτι;
   Και κάτι άλλο, που ίσως να προβληματίσει και τον συχνά εδώ φιλοξενούμενο πρώην δημοσιογράφο… συγγραφέα κλπ. Που συνεχίζει να εκθειάζει τα εκτελούμενα έργα στην Επανομή.
   Δεν υπάρχει πιο απαίσια πράξη από την απατηλή πληροφόρηση, όταν μάλιστα τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους.
   Το αποχετευτικό δίκτυο που επιχειρήθηκε προεκλογικά εδώ στον πρώην Δήμο της Επανομής!!!
   Εντέλει το έργο εγκαταλείφθηκε!!! Γιατί; Την αιτία ας την παρουσιάσουν άλλοι. Εκείνο όμως που έχει συμβεί εδώ και για το προαναφερθέν έργο, είναι πρωτόγνωρο!!!
   Το οδικό δίκτυο μέσα στην Επανομή μοιάζει να έχει βομβαρδιστεί!!!
   Δεν αναφέρομαι στο γεγονός εκείνο που κάποια νύχτα ένα κάλυμμα από χυτοσίδηρο νεοφτιαγμένου φρεατίου του αποχετευτικού έργου, περνώντας κάποιο βαρύ όχημα έσπασε και κάποιος γείτονας για προλάβει από βέβαιο και ίσως θανατηφόρο ατύχημα έσπευσε με τα εσώρουχά του για να καθοδηγεί τα διερχόμενα αυτοκίνητα.
   Δεν αναφέρομαι για τη ρόδα ενός αυτοκινήτου που, καθώς έπεσε σε, χωρίς έντονη επισήμανση, χαντάκι του αποχετευτικού έργου, «έφυγε», χωρίς ευτυχώς να τραυματιστούν οι επιβαίνοντες.
   Δεν είναι δυνατόν όμως να μη μιλήσω για τον ηλικιωμένο κύριο, που περπατώντας στο δρόμο που τελούνται τα «Αργύρια» και καθώς οι λακκούβες καλύπτονταν από τα νερά της βροχής, έπεσε μέσα με αποτέλεσμα να υποστεί διάστρεμμα του ποδιού του.
   Δεν είναι δυνατόν όμως να μη γίνει κανένας λόγος για την ηλικιωμένη κυρία, που καθώς περπατούσε βραδινή ώρα στο δρόμο κοντά στον Άγιο Γεώργιο, απροσδόκητα πατώντας σε μη αποκατασταθέν τμήμα του δρόμου, έπεσε πάνω σε μη απομακρυσμένα μπάζα με αποτέλεσμα να χτυπήσει άσχημα στο πρόσωπο και λίγο έλειψε να χάσει και την όρασή της!…
   Λυπούμαι ειλικρινά, γιατί γνωρίζω αξιόλογα πρόσωπα, μα όπως αποδείχτηκε δεν είχαν τις απαιτούμενες ικανότητες να αναλάβουν τέτοιου είδους καθήκοντα, όμως πρέπει να κάνω την ερώτηση:
   -Κύριοι… Αλήθεια… Πως είναι δυνατόν να έχετε ήρεμο ύπνο; Αλήθεια… Αυτος εδώ ο τόπος, που σας έθρεψε υλικά, σας ανάθρεψε πνευματικά, σε τι σας έφταιξε και τον καταστρέψατε;
   Μια μόνο λέξη: Λ  Υ  Π  Ο Υ  Μ  Α  Ι !!!




Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Σχετικά Άρθρα