Ίσως αύριο …

γράφει ο Τούλας Παύλος
pavltoul@otenet.gr

-Κρίση και κρίση, αμάν βαρέθηκα πια να τ’ ακούω, με πιάνει παροξυσμός, υστερία θα έλεγα, έτσι που μας βομβαρδίζουν! Εσύ, που το μυαλό σου κόβει, ξέρεις τι είναι τέλος πάντων, τι σημαίνει «κρίση»;
– Κρίση είναι μια πολύ δύσκολη κατάσταση που περνάει ένας άρρωστος και βρίσκεται μεταξύ ζωής και θανάτου.
-Δηλαδή εγώ είμαι άρρωστος, η Ελλάδα είναι άρρωστη; Εγώ ξέρω ότι για να αρρωστήσεις και μάλιστα τόσο βαριά που λες, πρέπει να κολλήσεις κάποια ασθένεια, κάποιον ιό που δε θεραπεύεται εύκολα ή μάλιστα και καθόλου ας πούμε!
-Είδες τι ωραία που το είπες και πως μπήκες στο νόημα της λέξης κρίση; Ναι είναι ιός που λέγεται «κλεπτομανία», χτυπάει πρώτα τους πολιτικούς μας και μεταδίδεται με τις χειραψίες. Όσο πιο δυνατή και παρατεταμένη είναι μια χειραψία με πολιτικό, τόσο επικινδυνότερη γίνεται η μετάδοση και αν έχει και φιλιά ακόμα χειρότερα.

-Και είναι δυνατόν αυτό να σε οδηγήσει στο θάνατο;
-Είναι επιστημονικά και ιατρικά αποδεδειγμένο ότι η ασθένεια αυτή σε οδηγεί αργά αλλά σταθερά στο θάνατο.
-Εγώ δεν είδα κανέναν πολιτικό, απ’ αυτούς που λες, ότι έχουν την ασθένεια, να οδηγηθεί από αυτήν ταύτην την ασθένεια σε θάνατο.
-Αυτοί, φίλε μου, έχουν πάθει ανοσία και δεν τους βαράει, τους καημένους όμως τους πολίτες τους παραχτυπάει!
-Κι εγώ έσφιξα χέρι πολιτικού αλλά μια χαρά είμαι, δεν έπαθα τίποτα, ούτε κλεπτομανία ούτε καμιά τρέλα έκανα.
-Ναι αλλά εσύ δεν έκανες αλησφερίσια με δαύτους, ας πούμε να τους προσκαλείς να τρως μαζί τους, να τους ζητάς εξυπηρετήσεις με νομοθετήματα και ξεπλύματα, ήσουν γερός, υγιής οργανισμός και δεν έπαθες τίποτα.
-Κακό είναι να ζητάς από τους πολιτικούς να διορθώσουν τα κακώς κείμενα που λέμε;
-Όχι, αλλά αυτοί που παθαίνουν την αρρώστια ζητούν παράνομες και ιδιωτικές εξυπηρετήσεις και οι οποίες τους αποφέρουν οφέλη που μοιράζονται και οι βάζοντες το χέρι τους πολιτικοί.
-Πάλι δεν μπορώ να καταλάβω τι σχέση έχει αυτό με την οικονομική κρίση που περνάει τώρα η Ελλάδα!
-Μα είναι πολύ απλό. Όταν μάθεις στη μίζα, όταν μπαίνεις μέσα στο χορό της κλεπτομανίας δεν καταλαβαίνεις τίποτα πλέον. Βρήκες Ταμείο με λεφτά, βάζεις στόχο να το αδειάσεις, ανεξάρτητα αν ο κακομοίρης ο εργαζόμενος φτύνει αίμα για να το γεμίσει. Ε, κάποια στιγμή δε θα φτάνουν τα έρμα και βγαίνει ο πολιτικός και σου λέει να δώσεις κι άλλα. Τον σκοτώνεις ή δεν τον σκοτώνεις τότε;
-Όχι να δικαστεί και να πάει εκείνος φυλακή, γιατί να πάω εγώ!
-Έλα που τα έχουν ράψει όλα στα μέτρα τους και δε βγάζουν τα μάτια μεταξύ τους;
-Και τι πρέπει τότε να κάνουμε, δεν πρέπει να αντιδράσουμε για να πολεμήσουμε την καταστροφική αυτή ασθένεια;
-Ίσως αύριο γιατί τώρα…….ξέρεις το τραγούδι που λέει «όταν παίρνω φόρα, φόρα κατηφόρα…..»;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Σχετικά Άρθρα